Een natte lente in Sicarico — en waarom we nu snoeien

2026 was tot nu toe een van de nattere jaren die we in Sicarico hebben meegemaakt.

Puglia heeft de reputatie van droogte en zon, en meestal klopt dat. Maar dit voorjaar viel er meer regen dan we gewend zijn, weken na elkaar, in een ritme dat je eerder in het noorden zou verwachten dan op deze heuvel.

De grond werd zwaar. De grassen langs de rijen schoten omhoog. En de bomen zelf — daar begint het verhaal.

Wanneer een olijfboom veel water krijgt, reageert hij op een manier die logisch is voor de boom zelf, maar niet altijd voor de oogst. Overal langs de stam en de hoofdtakken beginnen jonge, verticale scheuten te groeien. Waterloten, noemen we ze. Snelle, groene takken die alle beschikbare energie opeisen. In het Italiaans heten ze succhioni — “zuigers”. De naam is treffend.

Op een enkele boom zagen we er dit jaar meer dan we in normale jaren op een hele rij zouden zien.

Waterloten zien er gezond uit. Ze zijn groen, ze zijn krachtig, ze groeien recht omhoog. Maar ze dragen geen olijven, of nauwelijks. En ondertussen nemen ze water en voeding weg van de takken die dat wel doen — de horizontale, lager hangende takken die vorig jaar en het jaar daarvoor onze oogst hebben opgebracht.

Dus we snoeien.

Het is niet het snoeien van februari, wanneer we de vorm van de boom voor het hele jaar bepalen. Dit is preciezer werk, en trager. Boom per boom, tak per tak. Met achtendertig bomen kunnen we ons dat permitteren — we kennen ze elk afzonderlijk, welke vorig jaar zwaar heeft gedragen, welke rustiger was, welke een oudere hoofdtak heeft die stilaan vervangen mag worden. Sommige waterloten mogen dan blijven staan. De rest gaat weg.

Wat er nu op de grond ligt, is het bewijs van een goed voorjaar dat te overvloedig was. Groene takken, sommige tot een meter lang, opgestapeld tussen de rijen.

Waarom nu, en niet later?

Omdat juli en augustus in Puglia hun eigen wetten hebben. De regens stoppen abrupt. De temperatuur klimt tot tegen de veertig graden. Elke boom moet zijn energie op dat moment kunnen concentreren op de vruchten die zich net beginnen te ontwikkelen — niet op tientallen loze scheuten die alleen maar zon en water opeisen.

Een boom die vandaag goed gesnoeid wordt, gaat de zomer in met minder groene massa om koel te houden, meer water beschikbaar voor de vruchten, en betere luchtcirculatie tussen de takken. Dat laatste helpt ook tegen schimmels en insecten — beide profiteren van dichte, vochtige begroeiing.

Voor ons betekent het elke ochtend in de gaard staan voor tien uur, wanneer de temperatuur nog draaglijk is en de handen nog soepel zijn. Met een snoeischaar en een emmer koffie binnen handbereik. Rond het middaguur is het klaar, en trekken we ons terug naar het huis tot de zon iets zakt. Voor de bomen betekent het rust. Voor de oogst van dit najaar betekent het dat we onze kansen zo goed mogelijk verzorgen — al is olijventeelt uiteindelijk altijd een gesprek met het weer, en niet een gesprek dat wij leiden.

Hoe 2026 uitpakt, gaan we in november weten. Voorlopig ruikt Sicarico naar gesneden hout en tijm. Achtendertig bomen, één voor één klaar voor de hitte.